سوفي

صوفي بانو


صوفي بانو
ورزش ورزش ورزش

جدا ورزش رو به همه توصيه ميكنم ... لذت بخش ترين فعاليتي است كه در زندگي مي توان ازش لذت برد ... مدتي بود كه از اين تحرك غافل شده بودم ... بايد ازجسمم عذرخواهي كنم كه چنين نعمتي را ازش محروم ساخته بودم ... ورزش به من اعتمادبه نفس ، انرژي ، شادي ، تعادل ذهن وجسم ، توازن ، تمركز ، قدرت و آرامش مي دهد ... تازگي ها اكثراوقات ورزش مي كنم ... قبلاً يك روز درميان ... به تازگي هرروز ... وقتي عرق مي ريزي چقدر احساس خوبي است ... تا به حال آنقدرورزش كرده ايدكه ازعرق خيس شويد ... اگرنه ! جدا پيشنهادميكنم كه امتحان كنيد ... امتحان كنيد ... چند وقت پيش ازجسمم معذرت خواستم كه با ورزش نكردن باعث تنبلي آن شده بودم ... خداوند به ما فرصت زندگي داد اي كاش بتوانيم از اين فرصت بيشترين لذت را ببريم ... و يكي از لذتهاي زندگي ورزش است ... باوركنيد و اگر باورنداريد امتحانش بي ضرراست J

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ۱٤ اسفند ،۱۳۸٤ - سوفي
 

                                                                                               از آن ما  من  ماندم   

 

                                                                                                                  گذشتم   

 

                                                                                         از آنچه بود و نبود  

 

                                                                     و يا آنچه هست و نيست   

 

                                                            قاصدك گفت به من   

 

                                               حرفهاي دروغين را  

 

                       اي كاش نمي شنيدم     

  

    اي كاش . . . اي كاش   !   

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٧ اسفند ،۱۳۸٤ - سوفي
عشق شوم من

مي خزم

در كوچه پس كوچه هاي عشق

مي وزد از آن سو

نسيم فراق

مي پوشد

 جامة تنهائيش را  

كه از يك حادثه خون آلود است

و مي شود تكرار

دربستر تلخ تاريخ

معصوم وار   

در هجوم عاطفه

شك مي كند

به پايداري عشق

 و با آرامشي مطلق

تف مي كند

 عشق را

باصورتي گريان

كزمي كند

مي سرايد

 عشق شومی را

بايد ببخشيدش شما

گر مي سرايد او

 واژه هائي بسيار زشت را

 

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ٦ اسفند ،۱۳۸٤ - سوفي
کودکی ام

وقتي خيلي كوچك بودم . . . فكر ميكردم كه بايد به همه سلام كرد . . . توي خيابون . . . توي ماشين . . . توي مغازه ها . . . توي مهموني ها . . . هرآدمي رو مي ديدم بهش سلام مي كردم . . .  يك بار با مادرم توي خيابون منتظرماشين بوديم . . . يك پسرجوان از كنارمون رد شد . . . من طبق عادتم بهش سلام كردم  . . . اون خيلي تعجب كرد . . . ايستاد و با تعجب درحاليكه سعي مي كرد به ياد بياره كه ما رو مي شناسه يا نه جواب سلام مرا داد . . . مادرم تعجب پسررا كه ديد براش توضيح داد كه من به تمام آدمهائي كه براي اولين بارمي بينمشون سلام مي دم . . . پسر خنديد و رفت . . .يك چنددقيقه اي گذشت . . .   من و مادرم همچنان منتظربوديم  . . . كه ديدم پسربه سمت ما مياد  . . .  توي دستاش يك شاخه گل بود . . . اونو به من داد . . . و رفت !

* * *

 بعدها ياد گرفتم كه به هركسي نبايد سلام كرد . . . با اين حال  هيچوقت اين خاطره رو از يادنبردم . . . تا اينكه چند روز پيش دم در محل كارم ايستاده بودم كه يك مادرودختر ازكنارم رد شدند . . . دخترك من رو كه ديد . . . به من سلام كرد . . . اونها رو نمي شناختم . . . شوكه شده بودم . . . اونقدرشوكه شده بودم كه فقط دورشدن اونها رو نگاه كردم . . . احساس عجيبي داشتم . . . وقتي جواب سلامش رو دادم اونا خيلي دورشده بودند . . .  حيف حتي يك شاخه گل هم نخريدم !

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ۱ اسفند ،۱۳۸٤ - سوفي